Poste-restante Rood

'In elk geval móet je erheen. Vertel ze dat tes parents op bezoek zijn', snauwt Hella me toe. Het is verschrikkelijk wat ze zegt. Ze weet toch dat ze in Auschwitz zijn vermoord? Tes parents heeft ze gezegd, je ouders, maar het kan ook familie betekenen.

Zó ziet een topleider van het Bevrijdingsfront er dus uit. Hij heeft een bril op met donkere glazen, wat aan zijn gezicht iets onpersoonlijks geeft. Zo is ook het contact: onpersoonlijk. Hij vertelt, dat op elk gebied beslissingen zijn genomen, en dat bij de uitvoering ervan op onze bemiddeling wordt gerekend. Het is nu zeker dat het geld-project doorgaat, al blijft hij geheimzinnig doen. Ik had het liever niet geweten, en vraag me af of ik voor die simpele mededeling mee naar Duitsland moest. Als hij Michel een pakje wil overhandigen dat hij goed moet wegstoppen, neem ik het aan. Michel mag aan de grens geen risico lopen. Wat moet er gebeuren als hij door de douane wordt gefouilleerd? Het zit veilig in mijn kontzak terwijl wij weer in de trein zitten, alleen in een coupé, en zwijgend een krant lezen totdat de passen zijn gecontroleerd. Is het gerechtvaardigd zulke risico's te nemen? Ik heb me die vraag ontelbare malen gesteld. Had ik Michel moeten remmen in plaats van het contact met 1'Ami tot stand te brengen? Michel praat over Hella, die uit de hoogste kringen komt en met de kinderen van de koning heeft gespeeld. Toen hij pas was afgestudeerd: in twee vakken zelfs, en Hella in drie, heeft hij een boek geschreven dat nu nog bij het hoger onderwijs wordt gebruikt. Eigenlijk heb ik mijn bestemming toch ook opgegeven in het belang van de Internationale, maar hem vertellen dat ik had willen gaan schrijven is opscheppen, dat had ik dan toch moeten

303