Poste-restante Rood

daad van materiële ondersteuning aan de Algerijnse revolutie als de voornaamste taak van Franse revolutionairen in de huidige periode zien.

'Wij?' vraagt Hella sarcastisch, 'wie bedoel je met wij? Dat zijn jullie. Eindelijk komt de aap uit de mouw.'

Michel legt zijn hand op haar mond.

En Ernest vervolgt dat de geduldige opbouw van een revolutionaire organisatie die in staat is daadwerkelijk tussenbeide te komen als zich een revolutionaire situatie voordoet, zelfs in dit tijdperk in Frankrijk de voorrang heeft.

'Er is een revolutionaire situatie, in Algerije', houdt Michel hem voor. 'Ik zou graag weten of Pierre en Livio er net zo over denken als Ernest.'

'Ik laat me door jou niet uit de tent lokken...' antwoordt Pierre, en Livio sluit zich daarbij aan.

Hella kan zich nauwelijks inhouden. Zij fluistert voor zich uit, en zegt dan rechtstreeks tot Ernest: 'Dat is niet het standpunt van een werkelijke trotskist.'

Het is alsof zij een vonk bij benzine heeft gehouden.

Ernest schreeuwt met krijsende stem, die op de halve gracht hoorbaar moet zijn: 'Ik laat me door haar niet vertellen dat ik geen trotskist ben, dat is een schande, ik geen trotskist...'

Verbijsterd kijken wij elkaar aan. Hij moet toch begrijpen dat dit het illegale adres van Michel en Hella is, en dat je daar niet zo te keer kan gaan zonder de aandacht van buiten te trekken. Zijn gegil snijdt me door mijn ziel, en ik roep hem toe: 'Hou toch in godsnaam je bek.' Honend begint hij te lachen en schreeuwt opnieuw.

Het kan mij ook niets meer verdommen, en voor ik het weet heb ik hem een stoot tegen zijn borst gegeven. Hij wankelt, glijdt uit, valt tegen de grond.

295