Poste-restante Rood

zitten geen lafaards in het Internationaal Secretariaat. Hun zorg geldt ongetwijfeld de veiligheid van de beweging. 'Ik zal met Ernest praten, voor als er iets met ons mocht gebeuren. In elk geval mogen we de frères niet in de steek laten. Het is het verstandigste, het groepje deelnemers aan ons werk sterk te beperken, en ze individueel aan te spreken. Je weet dat de wapenfabriek in Marokko nu op gang komt, en daarbij zijn een handjevol trotskisten uit Argentinië, Engeland, België, Griekenland, Nederland en zelfs een uit Frankrijk ingeschakeld. Het is goed zo. De fln zelf heeft zijn beste metaalbewerkers bij Renault en Citroën weggehaald voor hetzelfde doel. Helaas zijn er nog veel moeilijkheden en er zijn al ongelukken gebeurd. Voor dat werk is ook 1'Ami onmisbaar. Voor de rest moet hij het zelf met de fln opknappen. Hoe dan ook, wij moeten geduld hebben tot het volgende Wereldcongres om politiek orde op zaken te stellen. Nogmaals: zo lang moeten we ons beheersen.'

Nauwelijks is de zitting van het secretariaat begonnen of Pierre beklaagt zich over inmenging in de Franse beweging ter wille van het Bevrijdingsfront. Het is niet waar wat hij zegt. Uitdrukkelijk hebben wij de beweging als zodanig buiten onze werkzaamheden gelaten. Wel is het noodzakelijk dat de kameraden in Frankrijk begrijpen dat steun aan de Algerijnse opstand meer betekent dan een politieke solidariteitsverklaring. Pierre wil protesteren, stikt bijna in zijn stem van woede, maar dan neemt Ernest het van hem over en verklaart nadrukkelijk, dat wij dikwijls de porteurs de valises, de kruiers belachelijk hebben gemaakt, bijna stuk voor stuk intellectuelen, daarbij kijkt hij uitdagend naar Michel en Hella, die een rechtstreekse

294