Poste-restante Rood

Bevrijdingsfront kan die toch zelf maken, in een eigen fabriek? Daar wil ik wel bij helpen.'

'Heb je daar dan verstand van?'

'Je moet alleen goeie matrijzen hebben. En een ontwerper. De rest komt vanzelf.'

'Ik zal erover spreken', antwoord ik verheugd.

Wat een geluk dat Michel naar Amsterdam is gekomen en zo'n vertrouwen in mij stelt. Wie anders in de Internationale zou zulke problemen hebben opgelost? Ineens heb ik het gevoel dat ik alles kan. Wij zijn altijd geïsoleerd geweest, maar nu vinden we eindelijk de weg naar de koloniale revolutie.

Als een razende jaag ik van de ene taak naar de andere, terwijl ik ook vergaderingen moet bijwonen, de kopij verzorgen voor de Newsletter, het internationale informatiebulletin waarvan ik redacteur ben. Wanneer ik dit allemaal moet doen, ik weet het niet meer, en dus schrijf ik stiekem een artikel in de tijd van mijn baas, zodat ik ruzie krijg met een collega die denkt dat ik aan het schnabbelen ben. Weer jachten naar huis, naar Michel, naar Haarlem, naar Ab 1'Ami, naar de nachtdienst, naar de dagdienst, weer naar 1'Ami omdat hij een te schrale berekening had gemaakt en meer geld nodig heeft. Opnieuw, terwijl ik het gevoel heb stapelgek te worden, thuis, op de brommer, op mijn werk, op een vergadering met Nederlandse trotskisten. Uitslapen kan ik niet na de nachtdienst want elke ochtend is er wel iets anders: 's morgens om half acht de post met een expresbrief van Michel op de dagen dat hij niet in Nederland is, een uur later belt de melkboer of stomweg een vriendje van de kinderen, al heb ik ze dit

2-88