Poste-restante Rood

zeg: 'Op ons kunnen jullie vertrouwen. Wij hebben er net zo voor gestaan, toen Stalin ons wilde breken met de Mos-kouse processen.'

'Dat weet ik', antwoordt Ben Ahmed, en nu zwijgen wij allebei.

Na een half uur staan wij weer buiten. De vakbondsbestuurder was een en al vriendelijkheid, en heeft ons met een kluitje in het riet gestuurd. Teleurgesteld drinken we ergens koffie, om te bespreken wat er verder te doen valt. Ik weet het niet, het lijkt wel of mijn hoofd verstopt is. Hoe moet je nou aan wapens komen? In de onderwereld, zei die vakbondsman ook, maar daar ken ik niemand, en als het zou lukken is het toch veel te riskant er onbetrouwbare mensen bij te halen. Nee zeggen, dat gaat niet, ze zouden denken dat ik ook al tot het slag behoor dat er zich met smoesjes van afmaakt. 'Ik zal mijn best doen', zeg ik tegen Ahmed, zonder hem aan te zien.

Peinzend zitten wij tegenover elkaar, dan vraagt Ben Ahmed plotseling: 'Is het niet mogelijk, in Nederland Franse persoonsbewijzen na te maken?'

Verrast kijk ik hem aan: meent hij wat hij zegt? Persoonsbewijzen is iets heel anders. Ab 1'Ami was tijdens de bezetting een meester in zulke vervalsingen. Misschien wil die wel helpen. Vóór de oorlog was hij links socialist en met mijn broer bevriend, kwam nog wel eens bij mijn ouders kaarten. Hij heeft Maurits in de oorlog niet geholpen, dat is waar. Misschien kon hij het toen niet, of heeft hij spijt van zijn verzuim gehad, want later liet hij ons door een koerierster van zijn groep soms wat levensmiddelen brengen om een pakje te sturen naar Mien Sneevliet in Ravensbrück. Als oud-lid van de Grote Raad voor het

286