Poste-restante Rood

stuurde de bus niet. Individuele terreur had geen zin. Is er nu sprake van individuele terreur? Er is een revolutie aan de gang, en daarbij wordt een beroep op je gedaan.

Ik ken een vakbondsbestuurder in de haven. Maar of hij kan en wil helpen? Ik heb net gedaan alsof we daar zoveel invloed hebben; nu ik tegenover Ben Ahmed zit voel ik me heel wat minder zeker.

'Ze proberen ons van alle kanten kapot te maken', zegt mijn Algerijnse metgezel, een magere, vriendelijke jongen, misschien eenentwintig jaar oud. 'Wie ons in Frankrijk durft te helpen wordt met de vinger nagewezen.'

'Hoe is de toestand in Algerije zelf?' vraag ik zachtjes.

'Wij zijn helemaal geïsoleerd. De regeringen van Marokko en Tunesië zijn zo bang voor uitbreiding van de revolutie, dat zij ons in de steek laten. Zij willen een sandwich van ons maken, klaar voor consumptie. Soms vraag je je af hoe wij het allemaal volhouden, maar er is eenvoudig geen weg terug. Daarvoor hebben we te veel geleden. Dat is de fout die het imperialisme maakt: ze denken ons met terreur klein te krijgen, alsof we geen mensen zijn, alsof onze menselijke waardigheid niet in opstand komt. Elk gezin heeft zijn slachtoffers, elk gezin schreeuwt om wraak.'

Ik zou nu graag mijn hand op zijn schouder leggen. Zo is het met mij toch ook. Na wat er in de oorlog met mijn familie is gebeurd kan ik niet meer leven in deze wereld zonder te rebelleren tegen de bestaande orde, die onschuldige mensen uitmoordt als dat zo te pas komt. Onze beweging heeft het trouwens ook niet gemakkelijk gehad. De duizenden, die in de Sovjet-Unie door Stalin zijn vermoord. De laster, dat de trotskisten fascisten zouden zijn, waardoor je soms het gevoel had te worden verstikt. En ik

285