Poste-restante Rood

over de Chinese bezetting van Tibet kan inleveren... 'Ik zal mijn best doen, maar wanneer kan ik het schrijven?'

'In ieder geval moet het er komen.'

Moeten, altijd moeten. Waar haal ik hemelsnaam de tijd vandaan?

'Je gaat vanavond wel naar de vergadering van het politiek bureau van de Nederlandse sectie?'

'Vanavond? Ik heb nachtdienst, dat weet je toch?'

'Het is absoluut nodig dat je erheen gaat.'

Ik zeg niets, haal mijn schouders op.

'Zijn de brieven al beantwoord die ik je gisteren heb meegegeven?'

'Ja Michel.'

'De brieven die je schrijft zijn heel goed. Alles is weloverwogen, en je let op de nuances.'

Het compliment verrast mij. Michel is niet gauw tevreden, en soms weet ik niet of ik het nu goed of slecht heb gedaan, en als ik er iets van zeg, antwoordt hij dat ik overgevoelig ben, susceptible, dat schreef hij mij ook vaak.

'Wil je vanmiddag de post meenemen? Ik moet je spreken over belangrijke zaken. Om twaalf uur in het Vondelpark.'

'Les frères hebben een beroep gedaan op onze hulp', zegt Michel zacht, nadat hij op het caféterras eerst zorgvuldig een hoekplaats heeft uitgezocht waar niemand ons kan beluisteren, en waar je precies kunt zien wie er binnenkomen. 'Of eigenlijk, de marxistische vleugel van het Bevrijdingsfront. Zij vormen er een minderheid en de burgerlijk-nationalistische meerderheid in de leiding schuwt geen middel om ze te liquideren. Onze vriend Ben Ahmed

83