Poste-restante Rood

Alors, er wordt gestemd. 'Als er een meerderheid is voor Napels, d'accord', verklaart Michel gemelijk. Hij kan het niet tegenhouden en zal de discipline niet verbreken, al kan niemand hem dwingen secretaris van het Internationaal Secretariaat te blijven in omstandigheden waaronder hij niet kan werken.

'Dat is chantage', roept Ernest uit. Michel lacht erom: 'Chantage? Jullie zijn vrij in je beslissing, alleen ga ik niet mee naar Napels. Dat is mijn goed recht. Jullie vormen de meerderheid, jullie kunnen ook een andere secretaris kiezen.'

Er is onderling beraad nodig, de zitting wordt ervoor onderbroken, en de meerderheid verlaat de kamer. Tegen mij zegt Michel nu, dat Napels voor hem uitgesloten is, en dat hij niet zal toegeven. Er zit daar iemand in de leiding die niet deugt. En Hella voegt eraan toe: 'Zo is het helaas bijna overal. Als je een steen optilt, komen de pissebedden te voorschijn.'

In mij stellen zij dus wel vertrouwen, en een gevoel van blijdschap overstemt mijn angst, die eeuwige angst, want hoe zal het aflopen als het Amsterdam wordt? Het trio overlegt nu vast en zeker wie secretaris kan worden in de plaats van Michel. Pierre zal het niet zijn. Hij heeft immers verklaard dat hij onder geen voorwaarde Parijs zal verlaten. Ernest is, na Michel, zeker de bekwaamste, al is hij daarom nog niet zijn waardige vervanger. Wat ook de kwaliteiten van Ernest mogen zijn, en die zijn geweldig, elke nieuwe ontwikkeling in de wereldsituatie heeft Michel het eerst begrepen, en Ernest heeft hem pas na veel tegenstribbelen gevolgd. Bovendien: internationaal secretaris, daar komt nogal wat voor kijken. Voor die functie is Ernest niet volwassen genoeg. En Livio? Die zou het al te

281