Poste-restante Rood

Ook ik sta op, natuurlijk ga ik mee met Michel. Ik ben het politiek met hem eens, daar gaat het om. Wat betekent de Internationale zonder hem? Soms denk ik dat Hella minachting heeft voor het Internationaal Secretariaat, want toen ik haar eens vroeg waarom zij er geen lid van werd, antwoordde zij: 'Van die bende?' Michel was er kwaad over. Hij wil niet dat ze zulke dingen zegt, en al wordt ze vaak woedend, als het erop aankomt luistert ze toch naar hem.

Plotseling is het rustig geworden. D'accord, Hella mag blijven. Volgende punt. Vestiging van het Internationaal Secretariaat elders, nu het in Parijs niet kan blijven.

'Ik stel Amsterdam voor', zegt Michel; ik houd mijn adem in. Hij zal zijn reden er wel voor hebben, hij weet immers wat mijn bezwaren waren, en vindt die kennelijk niet beslissend.

Maar Pierre springt op, en Ernest, en Livio.

'Italië is het aangewezen land', zegt Ernest, het Internationaal Secretariaat moet in Napels komen. 'Daar woont Livio, die kan dan aan het dagelijks secretariaat meewerken.'

Weer onderling geschreeuw. Niemand overtuigt niemand, en de koppen zijn geteld: drie voor Napels, twee voor Amsterdam. 'Waarom wil Michel naar Amsterdam?' vraagt Ernest, 'vanwege Sal?' Michel ontkent dit, al is het duidelijk dat met Napels als domicilie van het secretariaat Sal er niet meer aan kan deelnemen. Amsterdam heeft ook andere voordelen. Daar is een geregeld contact mogelijk met de antikoloniale bewegingen, die hun leiding meestal in Noord-Europa hebben. In Napels is daar geen denken aan.

280