Poste-restante Rood

langer verdomt, en kijkt, zijn hoofd wendend, naar ieder van ons, met de vraag of wij hebben gehoord dat zij hem stupide noemt.

Pierre is zichtbaar beledigd. Hij gaat altijd prat op zijn belezenheid en zijn grote kennis. Toen hij drie maanden in de gevangenis zat omdat hij had opgeroepen tot politieke steun aan de Algerijnse revolutie en in de cel zelfs geen kranten kreeg, heeft hij uit zijn geheugen opnieuw het ingenieursexamen afgelegd, van dertig jaar geleden. Dat heeft hij mij zelf verteld, en ik heb me erover verbaasd, want ik zou niet eens meer de wiskunde van mijn examen driejarige hbs kunnen overdoen. Hij windt zich steeds meer op, aarzelt en zegt: 'Hella heeft hier niets te maken.'

Ijzig kalm maar inbleek zit Michel er nu zwijgend bij. Hij geeft Hella een wenk dat zij stil moet zijn en verklaart, als sprak hij in zichzelf: 'Hella is mijn vrouw, zonder haar onvoorwaardelijke steun waren we nergens. Wie het op prijs stelt met mij samen te werken als secretaris van de Internationale zal het ook met haar moeten. Alles heeft zijn consequenties, en wie denkt een wig tussen ons te kunnen drijven vergist zich.'

'Dan moet zij mij niet beledigen', herhaalt Pierre met overslaande stem. 'Zij ondermijnt mijn positie in de Franse beweging.'

'Die ondermijn je zelf', antwoordt Michel scherp. 'Het gaat erom wat er vandaag de dag gebeurt. Dan heeft Hella de situatie in Frankrijk beter door dan jij.'

Weer lawaai, van alle kanten nu, en Michel vervolgt: 'Wie een volwassen mens is en geen kind, snapt dat een breuk met Hella ook een breuk met mij betekent.' Hij geeft haar een wenk: 'Alors, dan gaan we maar.'

2-79