Poste-restante Rood

moeten absoluut geholpen worden, het is een erekwestie voor onze beweging, het gaat om de eer van het Europese proletariaat.' Wat zouden we in Nederland kunnen doen, had ik me afgevraagd. Ongetwijfeld waren er in de havens mogelijkheden, en ik vertelde dat.

Hella herinnert mij aan mijn woorden, en zegt dat de toestand na de opstand van de para's in Algerije in Frankrijk heel kritiek is geworden. Zij heeft zich scherp gekeerd tegen het routinegepraat van Pierre Frank, die blijft verkondigen dat de Franse arbeiders zo strijdbaar zijn, dat er geen gevaar dreigt van een rechtse staatsgreep, dat de massa's dit zouden verhinderen, en intussen bereiden de kolonels zich voor. Als die in Frankrijk de macht zouden grijpen, dan kunnen we ons op het ergste voorbereiden. Met de beschikking over een atoombom zijn ze in staat een atoomoorlog te ontketenen.

'Ik laat me door Hella niet langer beledigen', schreeuwt Pierre Frank, en wijst erop dat zij geen enkel recht heeft de zittingen van het Internationaal Secretariaat bij te wonen.

'Maar zij is mijn vrouw', antwoordt Michel Pablo nadrukkelijk. Zij hebben er geen flauw benul van, wat zij voor de beweging betekent.

'Zij ondermijnt mijn positie bij de Franse kameraden', roept Pierre uit.

'Ondermijnen? Dat doe je zelf', interrumpeert Hella. Is hij dan te stupide om te begrijpen wat er in Frankrijk aan de hand is? Hij heeft de opstand van de para's niet zien aankomen, en nu De Gaulle de macht heeft gegrepen is dat volgens hem geen historische nederlaag voor de Franse arbeidersklasse. Hij is...

Maar eer zij verder kan gaan, brult Pierre dat hij het

278