Poste-restante Rood

moet brengen. De brief verbaast me niet. Posadas kennende.

Een telegram roept me naar Parijs. Er is een zitting van het IS, gewijd aan de crisis in de Internationale, ten gevolge van de scheuring die zich heeft voltrokken. Healy, de vroegere bewonderaar van Michel, heeft zijn eigen Vierde Internationale opgericht. Dezelfde naam. Alleen hebben zij als leiding een Internationaal Comité gevormd, ter onderscheiding van ons Internationaal Secretariaat. De verwarring is compleet. Het bedrog niet minder. Maar duidelijk is, dat we de gelederen moeten sluiten om niet ten onder te gaan in de hevigste crisis die het trotskisme heeft gekend. Als later de kruitdamp optrekt, zal wel blijken hoe de verhoudingen liggen. Ook mijn reis naar Latijns-Amerika komt aan de orde, en ik verwijt Michel in een persoonlijk gesprek dat hij me niet heeft ondersteund toen Posadas me aan mijn lot overliet. Hij antwoordt dat ik gek ben, want wie heeft hem naar Bolivia en Santiago gejaagd om mij daar ten slotte te ontmoeten? Ik laat hem een afschrift zien van de Argentijnse brief aan het IS over mij. 'Ken je die brief?' vraagt hij verbaasd, en tegelijkertijd moet hij lachen. Ik zie het aan zijn gezicht dat even trekt. Met een ruk draai ik me om. Het kan me niets meer schelen. En dan beginnen de scrupules, die vervloekte scrupules die me altijd het leven zuur maken, en me dwingen door de knieën te gaan. Bukken Sal, omlaag je nek Sal, verzet je toch niet Sal. Er staan hogere belangen op het spel. We moeten voorkomen dat Posadas zich aansluit bij de scheurmakers, anders kunnen wij de Internationale begraven Sal, en dus schrijf je een brief waarin je je spijt betuigt en erkent dat je onjuist hebt gehandeld, misschien

272