Poste-restante Rood

Thuisreis

In Buenos Aires meld ik mij bij het scheepsagentschap om naar de Dodero te vragen, die morgen, een jaar na mijn aankomst in Latijns-Amerika, zal afvaren. Een bitse klerk zoekt in zijn papieren, en zegt dat de boot vandaag vertrokken is. Het bloed jaagt me naar het gezicht. In godsnaam, wat moet ik beginnen, zonder geld voor een nieuw biljet, zonder de mogelijkheid bij Posadas aan te kloppen die woedend was omdat ik toch niet ben gebleven. 'Mire senor, daar staat duidelijk de vijfde...' Zwijgend draait de man me de rug toe, belt op, draait zich weer naar me toe: 'U hebt geluk, senor, de boot heeft een dag vertraging.'

Eindelijk, op 7 november 1954, een jaar nadat ik uit Europa ben vertrokken, op de verjaardag van Leo Trotski en van de Oktoberrevolutie, sta ik op het Libertyschip dat Argentinië van de Amerikaanse regering heeft overgenomen. Het vaart niet snel, want het moest in de oorlog bij een bombardement sneller voort dan zijn machines konden verdragen. Drie weken zal het nodig hebben om mij naar Marseille te brengen, mij en vier andere passagiers: onder hen een Griekse machinist, die met mij de hut deelt, en een gescheiden Italiaanse vrouw die naar haar land terugkeert, en mij niet met rust laat.

De Dodero vaart nu langs de kust van Uruguay. In de verte duiken robben in de golven, die je soms ook vanuit Montevideo zag zwemmen. Mijn gedachten zijn nu bij Carla. Zal ik haar ooit weerzien? Zonder haar zou ik zijn verzopen na mijn sprong in het diepe. In de nood is zij komen opdagen, zoals al eerder in mijn leven spontaan vrienden kwamen opdagen, vaak vreemden eerst, die zich over mij hebben ontfermd. Ondanks alles ben ik er opti-

267