Poste-restante Rood

serende beweging in de Verenigde Staten, zich plotseling met grote scherpte tegen de stellingen en richtlijnen van het Derde Wereldcongres heeft uitgesproken. Zij verwijten ons capitulatie voor het stalinisme, terwijl wij juist zoveel belang hechten aan het proces van destalinisering. Misschien kan ik dit het beste verduidelijken, door een vergelijking te maken met de houding van de kameraden in Argentinië ten opzichte van het peronisme, dat in laatste instantie weliswaar toch ook een vijandige beweging is...'

Nu staat Posadas op, en interrumpeert: 'Ik protesteer. Pierre spreekt over zaken waar hij geen verstand van heeft.' Dan roepen verschillende kameraden door elkaar heen dat het een schande is, dat een vertegenwoordiger van het Internationaal Secretariaat zo niet behoort te spreken. Terwijl ook ik Pierre wil wijzen op de zeer bijzondere situatie in Latijns-Amerika, ben ik pijnlijk getroffen door de vanzelfsprekendheid, waarmee Posadas door zijn aanhang wordt ondersteund. Posadas, de onfeilbare, de cau-dillo. Als in een bliksemflits zie ik de werkelijke reden van Pierres komst voor ogen: te voorkomen dat Posadas zich aan de kant van de oppositie in de Internationale zal plaatsen. Posadas' plotselinge, nauwelijks te motiveren vijandschap tegenover Pierre heeft misschien een soortgelijke oorsprong als andere middelpuntvliedende tendensen in de Internationale. Wellicht ben ik daar zelf het slachtoffer van geweest het afgelopen jaar. Dan mag ik niet aarzelen. En ik kies partij voor Pierre Frank, want wat mijn grieven ook mogen zijn, mijn politieke houding laat ik daardoor niet beïnvloeden.

66