Poste-restante Rood

mistisch door gebleven, en ben er zelfs een beetje op gaan vertrouwen. En dan te denken dat Carla uit de leiding werd verwijderd, omdat zij erop had aangedrongen, mijn komst voor te bereiden.

En nu ga ik naar Bep, eindelijk naar Bep en de kinderen. Ik kan me er geen voorstelling van maken hoe het met ze is. Zorgvuldig bewaar ik een luchtpostbrief die mijn zoontje me stuurde, met de tekening van een boot op weg naar Latijns-Amerika, en een vliegtuig in omgekeerde richting.

'Ben jij het Michel?' vraag ik aan de telefoon, en dan: 'Je spreekt met Sal.'

'Vanwaar bel je?'

'Ik ben in Parijs.'

'Dat is verschrikkelijk.'

'Luister naar me, ik móet je spreken.'

'D'accord. Gare des Invalides. Over een half uur.'

En nu vertel ik, zonder dat Michel me mag onderbreken: 'Het Internationaal Secretariaat kan zich in Latijns-Amerika vestigen als het nodig mocht zijn. Er is één kameraad, Carla, op wie wij met stelligheid kunnen rekenen. Luister, Michel, Bep was heel erg ziek, ik móest terug, en ik ben toch een vol jaar gebleven zoals voorlopig was afgesproken? Geloof me, Michel, de botsing met Posadas was niet van persoonlijke aard, maar kwam door politieke tegenstellingen. Er is een nieuwe tactiek nodig voor de hele Latijnsamerikaanse beweging.'

Terwijl ik hem vertel over het proces van politisering daarginds, antwoordt Michel: 'Goed, je bent nu erg moe, schrijf er zodra je thuis bent een rapport over voor het Internationaal Secretariaat.'

'Ik moet zo gauw mogelijk werk zoeken.'

268