Poste-restante Rood

nog niemand kunnen spreken. Maar natuurlijk, er zijn brieven over en weer gegaan, van Parijs, naar Parijs. Hoe zouden ze anders buiten mij om een conferentie hebben kunnen bijeenroepen? Waarom zou Pierre anders hierheen gekomen zijn? In hun rats hebben ze gezeten omdat ze niet meer wisten wat er met mij aan de hand was. Ze moesten eens weten hoe ik in mijn rats heb gezeten. 'Ik ben hier terecht gekomen in een crisis van de beweging. Alles lijkt mooi in Parijs, maar de beweging in Latijns-Amerika was niet voorbereid op de taken van de Internationale in deze nieuwe periode.' 'Het is toch een goede en actieve groep proletarische kameraden', merkt Pierre op.

'Alsof dat het probleem is. Ook goede kameraden kunnen bij gebrek aan een juiste oriëntering in een impasse raken.' 'Jij denkt geloof ik dat je de redder van de wereld bent.' Pierre wordt nu sarcastisch. 'Je bent twee weken in een vreemd land, en dan verbeeld je je dat je het beter weet dan de kameraden die er hun leven lang wonen.'

Het verwijt is me al duizend keer gemaakt: in Uruguay, Argentinië, Bolivia, Chili. Misschien heeft hij wel gelijk en ben ik arrogant geworden. Zwijgend lopen we enige tijd naast elkaar. Dan zegt Pierre, nu vriendelijker: 'Ik heb foto's bij me van je gezin, of ik die wilde meenemen. Er was ook een pakje voor je van Bep. Het was niet de moeite waard om het mee te slepen: wat chocola, kaas en dergelijke. Dat hebben we in Parijs maar opgegeten.' Terwijl hij lacht, voel ik me driftig worden, maar weet me te beheersen. Hij moet naar zijn hotel, vraagt waar de Calle Chiquicamata is. Ik heb geen idee. 'Heb je dan geen kaart van de stad?' wil Pierre geïrriteerd weten, 'het eerste wat ik doe als ik in een vreemde stad aankom, is een stadsplan kopen.' Op dat moment slaan de stoppen bij mij door.

264