Poste-restante Rood

schoonmoeder voor, en nog voordat ik hem mijn besluit heb meegedeeld, concludeert hij zelf al dat ik zo gauw mogelijk terug naar Amsterdam moet gaan. Was ik maar niet zo gek geweest, Michel mijn retourbiljet terug te sturen. Enrico biedt aan de terugreis voor te schieten. En wat de verblijfsvergunning voor mij en mijn gezin betreft: hij zal ervoor zorgen dat die, ook bij onderbreking, geldig blijft.

Het vliegtuig zal me, over het Andesgebergte, naar Buenos Aires brengen. Bij het opstijgen wordt omgeroepen dat de passagiers de dop van het zuurstofapparaat, dat nog gebruikt wordt in het afdankertje uit Noord-Ameri-ka, op hun neus moeten bevestigen. De Aconcagua is immers bijna zevenduizend meter hoog, en we zullen zeker tien kilometer boven de grond vliegen. Nieuwe mededeling: dop afzetten, het zuurstofapparaat functioneert niet. Geruststellende mededeling: de vlucht gaat door. En dus zoekt het toestel zijn weg langs de afgronden van het Andesgebergte, trekt plotseling op om even snel weer schokkend en trillend te dalen, tot ontzetting van ons, kotsende, lijkbleke passagiers. Met een vertraging van vijf uur komen wij in Buenos Aires aan, waar ik de terugreis per boot op de zesentwintigste confirmeer, en doorvlieg naar Uruguay, om er afscheid te nemen en de laatste post op te halen. Bep ligt nog in het ziekenhuis, maar het gaat gelukkig iets beter. Ook Michel heeft geschreven. Ik kan niet naar Europa terug. Er zal over tien dagen een conferentie van het Latijns-Amerikaans Bureau in Chili zijn, en ik moet daar zo gauw mogelijk naar toe. Ook Pierre Frank zal er zijn, hij is er speciaal voor uit Frankrijk gekomen. Ik heb niet eens het geld om terug te gaan naar Santiago. Carla vindt echter dat ik in elk geval de conferentie moet

z6z