Poste-restante Rood

angst om Bep, maar ook schaamte, tegenover haar en de kinderen die ik in de steek heb gelaten op een ogenblik waarop zij mij nodig hadden. Stel je eens voor dat Bep tijdens de oorlog ook maling aan mij had gehad, dan had ik niet meer geleefd. Ik ga terug. Dan maar zonder toestemming van het Internationaal Secretariaat, dat mij uitgesloten heeft nu ik in nood verkeer. Ze hebben er geen benul van, hoe ik me hier staande heb moeten houden. Partijdiscipline. Het zou wat. Dat geldt voor hen net zo goed. Ik moest vooral een toeristenvisum hebben. De kameraden hier zouden goed voor me zorgen. De opgedragen taak moest worden volvoerd, akkoord, en dat heb ik ook gedaan. En meer dan dat. Want niet alleen zou het Internationaal Secretariaat zich, met hulp van Carla, in Uruguay kunnen vestigen; niet alleen heb ik, samen met Carla en Alfonso het Latijns-Amerikaans Bureau opgericht; maar ook heb ik inzicht gekregen in de crisis van de Latijnsamerikaanse beweging, en het proces van politisering dat zich hier voltrekt. In die korte tijd van mijn verblijf in Chili gebeurt er van alles in de kleine socialistische partij. Wie weet voltrekt zich straks nog het wonder dat de massa's zich erop oriënteren en zij aan de macht komt. Hoe dan ook, Bep heeft er recht op dat ik terugkeer, en ik wil ook bij de kinderen zijn. Desertie? Voor mijn part. Michel zou immers ook als er iets was met Hella zo uit een vergadering weglopen. Gelijke monniken, gelijke kappen. Al die gedachten vliegen mij door het hoofd, terwijl ik in de bus op weg ben naar Enrico. Chauffeur, maak wat voort. In de verte de besneeuwde top van de Aconcagua, het is alsof hij in de lucht zweeft.

Op de kamer van Enrico, onder een portret van Trotski en de foto van een pin-up girl, lees ik hem de brief van mijn

261