Poste-restante Rood

man die me eveneens omhelst. Zij hadden verwacht dat ik blond zou zijn, en niet zo donker als een Chileen. Waar Posadas is? Hij komt pas over enkele weken naar Santiago.

Leonardo is fabrikant, en bij hem kom ik te werken als technisch deskundige. Twee linkerhanden? Ach wat. Het is uitsluitend voor een verblijfsvergunning, en voor de overkomst van Bep en de kinderen. Zelf neemt hij het leven ook met een korreltje zout. Kort geleden heeft hij een zware longoperatie ondergaan. Toen heeft hij gezworen, dat hij, als hij het zou overleven, voortaan de revolutie zou dienen. En nu heb ik er mazzel bij.

Nadrukkelijk heeft Posadas mij bij zijn vertrek uit La Paz verzekerd, dat er voorgoed een eind zou komen aan mijn isolement, en nu leef ik alweer een maand in onzekerheid. Zonder iets omhanden slenter ik door de straten van Santiago. Een blinde man bespeelt in de Avenida Bernardo O'Higgins een schrijfmachine, zonder dat er een woord op papier verschijnt. Verminkte kinderen, beenloos op het onderstel van een kinderwagen gezegen, duiken als zwaluwen in het drukke verkeer op, terwijl zij zich met ketsende stokken als op een prikslee voortduwen. De vrouw van een buschauffeur doorkruist, zwijgend in een hoekje naast haar man in de autobus gezeten, al breiende de stad. Arbeiders, van hun werk op weg naar huis, zijn in lompen gehuld. Voor het gebouw van de academie van beeldende kunsten zitten een jongen en een meisje stevig met elkaar te vrijen. En heviger nog overvalt mij de eenzaamheid, zodat ik woedende brieven schrijf aan Carla. Waarom antwoordt zij niet op mijn vragen over Posadas? En waarom hoor ik niets van Bep?

Net als in Uruguay, net als in La Paz, net als in Buenos Aires, werp ik mij op de enkele kameraden die ik ontmoet,

2-7