Poste-restante Rood

aan Bep: 'Het meest ben ik slachtoffer geweest van te goed vertrouwen. Als je dan bedrogen uitkomt, zijn de teleurstellingen het bitterst. Maar daarna zie je alles veel helderder, en wee degeen die je de poets gebakken heeft.'

Weer verstrijkt een maand, en weer zwijgt Posadas als het graf. Blijft dat zo doorgaan, dan verdwijn ik onherroepelijk naar Europa. Een herhaling van de ellende kan ik niet meer verdragen. Dat schrijf ik aan Michel, en ditmaal is hij het met me eens, al vraagt hij me nog geen beslissing te nemen.

Santiago

Nog steeds komt niemand opdagen. Ik loop heen en weer op het perron, dan weer naar de uitgang om te zien of Posadas daar misschien staat, en hol terug. Stel je voor dat we elkaar mislopen. Wat moet ik in Santiago beginnen, zonder adres, zonder een peso op zak? Ik had net geld genoeg gehad om een brood te kopen voor onderweg en zo vierde ik mijn verjaardag. Een beroepsvoetballer, met wie ik de coupé deelde, was verbaasd geweest dat ik me bij het klinken van het belletje niet met hem naar de restauratiewagen gespoed had. Paniek klauwt zich aan mij vast. Carla heeft mij verzekerd dat Posadas op mij zou wachten. Dan zie ik dat twee mensen verderop, een donkere man met een uilebril en een vrouw met strak gekamd blauwzwart haar over mij spreken. De vrouw heeft naar mij gewezen. Ik loop naar hen toe om de tijd te vragen. ',:De donde viene?' 'Soy holandés.' Verrast informeert de vrouw of ik Don Salomon ben. Spontaan kust ze me op beide wangen, om dan opzij geduwd te worden door haar

256