Poste-restante Rood

waar je aan toe bent. Ik heb alles nog eens rustig overwogen. Komt er van al die stellige beloften, waarover ik je schreef, niets terecht (en tot die conclusie kom ik als ik niet binnen een paar weken bericht heb), vergeet Chili dan, want dan ga ik hier werk zoeken.'

Een metaalfabrikant staat me vriendelijk te woord, en heeft geen baantje voor me. In het kamertje dat Carla voor me heeft gehuurd is het koud, de winter is begonnen, en ik loop met mijn ziel onder mijn arm. Voor het eerst weet ik niet meer wat ik Bep schrijven moet. Carla verwijt ik bitter, dat Posadas in staat is de meest zachtaardige hond vals te maken. Ze weet er zich geen raad mee, neemt me mee naar Limelight van Charlie Chaplin. En ik vereenzelvig mij een beetje met die eenzame zwerver die altijd maar weer optimistisch is en, ondanks zijn sterke behoefte aan menselijk contact en liefde, zijn eigen weg zoekt.

16 juni alweer. Mijn dagelijkse gang naar het postkantoor. Er ligt zowaar een brief uit Chili. Ik kan er werk krijgen als textieldeskundige maar moet, om een vestigingsvergunning in het land te krijgen, met een contract aantonen dat ik als zodanig al heb gewerkt. Het maakt mij stapelgek. Mijn gedachten zijn nergens meer. Verantwoordelijk zijn voor een grote taak van de Internationale, en in wanhoop de stad doorkruisen. Ik stap te vroeg uit de bus, en smak tegen de straatstenen. Mijn knokkels zijn kapotgeschuurd, en er zit vuil in. Een apotheker wil mij niet helpen. Hij stuurt me naar het ziekenhuis voor een anti-tetanus-injectie, die ik kan krijgen als ik de verpleegster een peso fooi geef. Een steek met een dikke naald in mijn dijbeen, en voor het eerst van mijn leven raak ik bewusteloos.

En dan is de maand juni ook weer voorbij, en ik schrijf

2-55