Poste-restante Rood

schijn, daarna zal hij een kamer voor me zoeken. Ik moet mijn koffer goed afsluiten, want als je niet op je kamer bent komt de politie je spullen doorzoeken. Hier? Zo kort na de revolutie? Waarom niet? Er zijn allerlei krachten aan het werk om de revolutie in te dammen.

Morgen ontmoeten wij Diego, de voornaamste leider van de Boliviaanse sectie. Macanudo, zeg ik, een uitdrukking die ik een week tevoren in Buenos Aires heb geleerd en die zoiets moet betekenen als 'hartstikke goed', maar Posadas schudt het hoofd. Er bestaat een zekere spanning tussen hem en de Boliviaanse kameraden, die een andere opvatting schijnen te hebben van de opbouw van de revolutionaire partij, want hij vindt ze demasiado flojo, te slap. Er moet hier proletarische discipline komen, dat is het probleem, daarzonder is de hele beweging verlamd. Hij heeft erover geschreven aan Michel, maar die heeft geantwoord dat hij tot elke prijs een conflict met Diego moet voorkomen. Nerveus, onzeker kijkt Posadas mij aan, alsof hij zich afvraagt of hij me kan vertrouwen. Dan legt hij me aarzelend voor: Michel is de voornaamste leider van de Internationale, natuurlijk, maar is het mij niet opgevallen dat hij soms iets hooghartigs heeft waarmee hij zijn burgerlijke afkomst verraadt? Naar een antwoord zoekend, probeer ik mijn gedachten en gevoelens te ordenen. Ik ga niet meekletsen met Posadas, die me al die maanden in de steek heeft gelaten. Michel heeft op zijn beurt de moeilijkheden hier onderschat en me er zonder voorbereiding opaf gestuurd. Als ik er iets tegenin probeerde te brengen was hij hooghartig, dat is waar, en het bracht mij helemaal in de war. Waar is ook, dat de geschiedenis ons niet veel tijd meer laat. Het is 1953, en een derde wereldoorlog is mogelijk geworden. Dan moet je soms handelen zonder vol-

246