Poste-restante Rood

onderbreekt de trein zijn gang. Eerst sneltrein die zich door de pampa repte, is hij hier het verbindingsmiddel tussen plaatsen met Indiaanse namen, op grote afstand van elkaar. Daartussen, in de Altiplano van het Andes-gebergte verstrooid, lemen hutten zonder ramen, een gat als deur. Elk hutje heeft zijn eigen stukje grond, omzoomd door een wal van leem die het eigendom moet beschermen, ook hier, op het dak van de wereld.

Na vier dagen reizen slingert de trein zich in steeds kleiner wordende cirkels omlaag, en daar ligt La Paz, in de diepte, vierduizend meter boven de zeespiegel. Pascontrole, de vierde al sinds twee dagen. La Paz, de hoofdstad van Bolivia, het land van de revolutie nog geen jaar geleden, waar de Vierde Internationale een massabasis heeft en het trots-kisme zich geplaatst ziet voor de verovering van de macht. Als dat gebeurt is het nu al vijftien jaar durende isolement van onze wereldpartij doorbroken en zullen wij de opmars in de gehele wereld voortzetten.

Daar staat Posadas met zijn pezige gestalte. Hij omhelst mij, neemt mijn koffer over, nee, ik mag hem niet dragen, ik zal wel moe zijn na die lange reis. Geld zal ik ook wel nodig hebben, zegt hij, en hij overhandigt me een pak peso's nog voor we het station hebben verlaten. Het mag mij aan niets ontbreken. Wat heb je aan Michel geschreven? Waarom? Michel heeft hem in een nogal scherpe brief verantwoordelijk gesteld voor mijn wel en wee. Naast hem, Posadas, ben ik de voornaamste dirigente obrero van de Internationale, houdt hij me voor, de anderen zijn allemaal intellectuelen. Er moet een goede samenwerking tussen ons komen. Maar eerst ga ik naar een duur hotel, op de Plaza de las Armas, een paar dagen, voor de

*45