Poste-restante Rood

Indianen. Vrouwen, gehurkt naast hun mand, verkopen tortilla's aan de treinreizigers, die even hun benen komen strekken op het stoffige Noordargentijnse perron. Meisjes — of zijn het jonge moedertjes? — dragen een kindje op hun rug mee. Indiaanse arbeiders klimmen in de trein, met een grote revolver aan hun gordel, en een enorme hoed op hun hoofd. Er is nu ook een Indiaanse conducteur, die me komt waarschuwen. Ik moet mijn raampje dichthouden tijdens de nacht. Als ik slaap — een gebaar, twee handen gestrekt onder een wang — kunnen ladrones mijn koffer stelen. Wij zijn de pampa nu voorbij. De vlakte heeft zijn onafzienbare uitgestrektheid prijsgegeven voor een landschap van bergen. Dan trekt de locomotief de trein steunend als een oude man steeds hoger de Andes in. Enorme cactussen, op plaatsen grillig als hun eigen vormen. Soms lijken zij zich van de rand van een berg te zullen storten, en op het laatste ogenblik te aarzelen met een wanhopig gebaar van hun bladen. Zij zijn zo groot als bomen in een Nederlands landschap.

De trein hijgt zich verder door de Altiplano heen, eerst van Argentinië, dan van Bolivia. Het is er koud 's nachts, ijzig koud, zodat ik me afvraag of die witte vlakten geen ijsvlakten zijn in plaats van zout dat zich hier aan de oppervlakte moet bevinden. Een razende koppijn heeft mij overvallen, tot misselijk wordens toe, en ik hoop mij ervan te bevrijden door mijn ogen te sluiten, maar dan dwing ik mij naar de vreemdsoortige rotspartijen te blijven kijken die de trein begeleiden, want wanneer zal ik hier weer komen? Soms heeft de natuur haar grillen te ver doorgevoerd, en ziet een rotsmotief er uit als een gigantische aaneenschakeling van flatgebouwen in een wereldstad: symmetrisch van opzet en met strakke lijnen. Vaker nu

244