Poste-restante Rood

joenvoudig in vakbonden zijn georganiseerd, maar politiek achter de Republikeinen of Democraten aan lopen, ook al burgerlijke bewegingen die de arbeidersklasse aan het kapitalisme binden. Trotski heeft zich ernstig met dat probleem beziggehouden, en zocht naar een overgangsvorm om het op te lossen. De vakbonden zouden de politieke spreekbuis van de Amerikaanse arbeiders moeten worden, dat begrepen zij, en wij dienden daar op te komen voor een Labor-Party, een arbeiderspartij gebaseerd op de vakbonden. Dat zou ook in Argentinië mogelijk zijn, en dan in een veel gunstiger situatie. De cgt als zodanig zou kunnen worden gewonnen voor een onafhankelijke klas-sepolitiek, en zo tot een breuk met het peronisme komen. Partido Obrero, basado en los sindicatos, niet gek om daarvoor te strijden, zeggen de kameraden. Wel moeten zij er eerst met Posadas over spreken.

In mijn eentje wacht ik op de trein die mij naar La Paz zal brengen. Ik bestel Coca-Cola, en krijg chocola. Mijn Spaans is nog niet wat het zou moeten zijn. En ineens vraag ik mij af waar ik, afkomstig uit het dwerglandje Nederland, de moed vandaan haal, in het enorme Latijns-Amerika als reddende engel te willen optreden.

La Paz

In de oneindige verlaten pampa zie ik een gaucho rijden, zijn vrouw achter hem op het paard. Daar rent een vogel, zo groot bijna als een struisvogel. Rosario, Córdoba, de stad van Posadas, steden neergegooid in de macrokosmos van Latijns-Amerika. Na twee dagen reizen, op een stationnetje zoals je die overal ter wereld vindt, de eerste

243