Poste-restante Rood

steekt een duim omhoog, is een groot leider. Voordat hij erbij kwam was de beweging een groepje sektariërs. Zij scholden op Perón als op een fascistische dictator, zoals de imperialistische pers van de yankees dat deed, en begrepen niets van zijn betekenis. Maar Perón organiseerde de arbeiders in de cgt, de Algemene Confederatie van Arbeiders, met haar twee miljoen leden, ondersteunde hun strijd en bracht grote sociale verbeteringen. Een fascist zou zoiets nooit hebben gedaan. Natuurlijk, Perón is geen socialist, hij is een burgerlijke nationalistische leider, zoals Soekarno bij voorbeeld, maar om de oligarchie, de regering van het handjevol grootgrondbezitters en zetbazen van het imperialisme, te kunnen bestrijden heeft hij een beroep gedaan op de arbeiders, en in zoverre lopen zijn belangen evenwijdig aan die van het proletariaat. Dat vindt hij prachtig, zolang hij zelf politiek de touwtjes in handen houdt. In hoeverre zijn de arbeiders politiek georganiseerd? vraag ik voorzichtig. Er is de socialistische partij, die de laatste tijd wat meer invloed krijgt, en de communistische partij, maar beide zonder massa-aanhang. Het is waar, in de socialistische partij is enige beweging, en het zou de moeite lonen er met enige leden in te gaan. Maar de grote massa van het Argentijnse proletariaat is peronistisch. De cgt is bijna zo invloedrijk als een grote politieke partij zou zijn. De voornaamste leiders ervan zijn echter verbonden met het politieke peronisme. Ook hier dus weer een kloof tussen de strijdbaarheid van de massabeweging en de doelstelling, die door burgerlijke politici wordt bepaald. Het moet toch mogelijk zijn, de navelstreng, die het proletariaat hier nog met de bourgeoisie verbindt, door te snijden. Het probleem herinnert mij aan de situatie in Noord-Amerika, waar de arbeiders mil-

242