Poste-restante Rood

Van vertrek kan echter nog geen sprake zijn. Voor een Boliviaans visum heb ik een bewijs van goed zedelijk gedrag uit Uruguay nodig, en nog zo het een en ander. Plus een doorreisvisum voor Argentinië. Er is een relatie bij een dagblad, die weer een relatie op het ministerie heeft, die weer verplichtingen heeft tegenover die andere relatie, en zo krijg ik mijn stempels.

Buenos Aires

Een watervliegtuig slingert zich in een uur tijds boven de La Plata naar Buenos Aires. Een Hollandse molen, in de vorm van een Bolsfles, wijst mij de weg naar het station, waar ik de trein naar La Paz zal bespreken. In Nederland is de lente net begonnen, en hier de herfst, met zijn drukkende warmte. Militairen versperren mij de weg, Perón is op bezoek. Ik beland in een hotelletje voor spoorwegarbeiders. De eigenaar, een Spanjaard, heeft in de burgeroorlog gevochten. De man is te vertrouwen, maar 's morgens, bij het aankleden, verstijf ik van schrik. Mijn portefeuille is weg, met alles erin: paspoort, geld, treinkaartje. Ik ren de kamer uit, zoek de eigenaar en schreeuw hem toe dat ze mijn portefeuille hebben gestolen. De man ziet me even verbaasd aan. Driftig loopt hij voor mij uit, en tilt dan triomfantelijk het kussen van mijn bed.

Die avond pas vertrekt de trein. Ik heb nog de tijd om een partijgenoot op te bellen voor een afspraak. Als ik bij hem kom word ik door vier jonge mensen omhelsd. Een van hen is vorige week in Córdoba geweest, de plaats van Posadas, die hem heeft verteld al naar Bolivia te vertrekken om mij daar te ontmoeten. Posadas, hij herhaalt het en

241