Poste-restante Rood

Wat valt er aan Michel te schrijven over politieke problemen als je niet meer weet hoe het hoofd boven water te houden? Laat hij ook maar eens ongerust zijn. Ze zouden hier toch zo goed voor me zorgen? Natuurlijk hebben de kameraden hem van alles toegezegd. Tegenover hem doen ze zich altijd beter voor dan ze zijn. Bovendien: hij is de secretaris van het Internationaal Secretariaat, ik ben in hun ogen een indringer, en wat nog erger is: ik ben van ze afhankelijk. In mijn wanhoop wreek ik mij op Bep en schrijf: 'Eerlijk gezegd geloof ik dat jij de stap ook heel moeilijk kan verwerken. Je aanvaardt de beslissing omdat er nu eenmaal niets anders op zit, omdat je me niet in de steek wil laten, omdat je vertrouwen in me stelt. Maar in je hart ben je het er niet mee eens. Eigenlijk voel jij je ook in de steek gelaten. En dat maakt het niet gemakkelijker. En soms denk ik zelfs: Stel je echt wel vertrouwen in me. Zie je me zelf soms niet aan voor een dwaze idealist, die zijn gezin verwaarsloost.'

Thuis bij Carla, de partijgenote die mij Spaans zal leren, kan ik er al snel mijn hoofd niet meer bij houden, en vraag haar wat er met de beweging aan de hand is. 'Lo siento, het spijt mij, companero, maar ik ben geen lid van de leiding', zegt ze. 'Het is jammer dat Posadas er niet is. Wanneer hij komt?' Ze haalt haar schouders op. 'Maar jullie wisten toch dat ik kwam?' probeer ik nog eens. 'Ik kan er echt niets aan doen, companero.' Zij zegt het met tranen in haar ogen. 'Ik zat in de leiding hier en heb toen voorgesteld dat Alfonso zou gaan werken om de komst van de companero van het Internationaal Secretariaat financieel mogelijk te maken. Uit straf daarvoor ben ik uit de leiding gezet.' Carla zou graag geld voor mij willen lenen bij een

235