Poste-restante Rood

wel. En ik val uit: 'Waarom staat mijn reis niet op de agenda?' 'Je hebt me beledigd', licht Michel ijzig toe. Maar als ik antwoord dat ik naar Nederland terugkeer, begint Michel te lachen. Hij geeft me een duw tegen mijn schouder en zet op de agenda: 'Voyage de Sal, en Amé-rique Latine.'

Er moet daarginds een Latijns-Amerikaans Bureau worden opgericht, met Posadas en andere vooraanstaande kameraden, terwijl ik er als lid van het IS aan word toegevoegd. Het zal een theoretisch tijdschrift uitgeven, een conferentie organiseren, een kaderschool voorbereiden, en het zal zijn standplaats krijgen in Montevideo. De kameraden uit de verschillende landen moeten daarheen komen, en niet omgekeerd. Michel herhaalt het om mij duidelijk te maken dat van die stelregel niet mag worden afgeweken. Ook Posadas is ervan op de hoogte, en zal bij mijn aankomst ter plekke zijn. Latijns-Amerika is geen Europa, ze zijn daar eerder geneigd tot improviseren. Maar het zijn zeer toegewijde trotskisten, vooral sinds ze tijdens het Derde Wereldcongres ook formeel tot de Vierde Internationale zijn toegetreden. Moeilijkheden zullen zich niet voordoen.

De vergadering is tegen de gewoonte in vroeg afgelopen. Michel heeft nog een bespreking. Pier re neemt me mee om samen ergens te eten. Terwijl wij op de ober wachten vraag ik waarom hij nooit zijn herinneringen aan Trotski heeft opgeschreven. Daar zou zeker belangstelling voor bestaan, en het is toch ook nodig voor de toekomst, alles te noteren wat aan Le Vieux herinnert. 'Straks leeft niemand meer die hem van nabij gekend heeft', zeg ik, 'dan gaan allerlei gegevens voorgoed verloren. Jij bent toch enige tijd secretaris van Trotski geweest?'

225