Poste-restante Rood

vangen en te helpen. En wij zullen je hier aankleden als een gentleman', voegt hij er lachend aan toe.

'Daar heb ik een retourbiljet voor nodig', antwoord ik verlegen, want waar moet het geld vandaan komen?

'Je denkt toch niet dat ik me met al die details kan bezighouden?' zegt Michel plotseling driftig, 'ik heb wel wat anders aan mijn hoofd. Een van de kameraden gaat met je mee naar een reisbureau waar hij een relatie heeft. Dan komt het wel in orde.'

In een zijstraat van de Champs-Elysées wordt de heenreis voor mij betaald. Er schijnt te worden onderhandeld, over en weer, ik versta er niet veel van, maar dan krijg ik een briefje waarin staat dat mijn terugreis bij hetzelfde reisbureau zal worden gereserveerd.

Op het consulaat, ergens in de haven van Amsterdam, geef ik mijn paspoort af en overleg daarbij het ticket en het briefje. Maar een briefje is geen retourbewijs, en dus krijg ik geen toeristenvisum.

En weer schrijf ik aan Michel. 'Wat komt er van al die beloften terecht? Als je mij niet in de gelegenheid stelt op een normale manier te vertrekken, dan neem je voor mij maar een ander.'

Eerst hoor ik niets meer, totdat Bep mij op een dag zwijgend een brief van Michel overhandigt. Terwijl ik hem lees gutst het zweet over mijn gezicht, en terwijl de woorden voor mijn ogen dansen en het briefpapier in mijn hand ritselt, vraagt Bep angstig: 'Wat is er met jou aan de hand?'

'Michel schrijft dat hij altijd wel gedacht heeft dat ik niet wilde gaan.'

219