Poste-restante Rood

op. Je kan wel zien dat hij Indiaans bloed heeft. In moeilijk verstaanbaar Frans maakt hij duidelijk dat hij in Spanje is geboren. Zij nodigen mij uit bij een Franse partijgenote waar ze zijn ingekwartierd. De maté, uit een buikfles met een zilveren rietje, gaat van mond tot mond. De bittere smaak, als van de kamillethee die ik vroeger bij kiespijn te spoelen kreeg, trekt mijn lippen samen.

Er is een pauze tussen twee zittingen. In de gang van het huis, dat uitsluitend voor het Congres is afgestaan en dat niemand mag verlaten, verkondigt een spreuk het geluk van een eigen huis. Michel wijst me erop met een spottende glimlach. Zelf heeft hij voldoende aan een koffer, zo verzekert hij mij, om van het ene land naar het andere te trekken als de tijd gekomen is. Ik loop even naar het binnenplaatsje, en ontmoet opnieuw Michel, in druk gesprek met Hella, en wil ze niet storen. 'Waarom ga je ervandoor?' houdt Hella mij tegen, 'kom bij ons zitten. Jij stoort ons helemaal niet. Jij niet, jij behoort tot onze familie.' Ik kan wel huilen van blijdschap. Misschien beschouwen ze me een beetje als hun zoon.

'Luister Sal', zegt Michel, 'en denk diep na over mijn voorstel. Het is de bedoeling dat je naar Latijns-Amerika gaat.'

'Om uit Holland weg te gaan?'

'Je zou er zelf op moeten staan, een ander werkterrein dan Holland te vinden. Het is een klein land en ik ben er absoluut van overtuigd dat je ergens anders onze beweging oneindig veel meer zou kunnen dienen.'

Het duizelt mij terwijl Michel doorspreekt. Ben ik geschikt voor zo'n taak? Die gedachte overvalt mij en tegelijkertijd verwijt ik mijzelf dat het de angst voor de verantwoordelijkheid is. Maar Latijns-Amerika, wat weet

2IO