Poste-restante Rood

heeft hij een groot gevoel voor tactiek. Aan een cafétafeltje, na eerst een kilo dadels naar binnen te hebben gewerkt, spreekt Gerry over Michel, en verfoeit de bloody tegenstanders. 'Luister Sal', zegt hij, 'allerlei elementen zijn naar de Vierde Internationale gekomen. Kleinburgers, die eerst hun geluk hebben beproefd bij de communistische partij, en die de trotskistische kritiek alleen hebben gebruikt als overstapje om de revolutie te ontvluchten. Maar anderen zijn echte communisten, en hun kritiek op het stalinisme is gericht op herstel van het authentieke communisme. Zij zijn de besten, en zo een is Michel.'

Ook zijn er talrijke afgevaardigden uit de koloniale en half-koloniale landen. Kameraden uit India, die de gevangenis beter van binnen dan van buiten kennen. Partijgenoten uit Ceylon, die tijdens de oorlog werden gedetineerd, maar die nu een massapartij vormen en leiding geven aan verschillende vakbonden. Onder hen zijn beroemde advocaten en parlementsleden, die op het Congres het hoogste woord voeren. Anders is het met Indochinese afgevaardigden gesteld, meest studenten uit Parijs, die allerlei fracties vertegenwoordigen. Zij verhalen van bittere ervaringen met het stalinisme, dat in Vietnam verschillende trotskisten heeft geliquideerd. Michel wenkt mij. Hij stelt mij voor aan een stel vurige zwarte ogen in een half-Indiaans pokdalig gezicht, en zegt lachend: 'Weet je dat Lora met een revolver in het Boliviaanse parlement is verschenen en ze de stuipen op het lijf heeft gejaagd?' Er zijn ook andere afgevaardigden uit Latijns-Amerika: Alfonso uit Uruguay, die mij al op het Tweede Wereldcongres was opgevallen door zijn frisse en vriendelijke gezicht, maar nu iets pafferigs heeft gekregen. Maar vooral Posadas, de leider in Zuid-Amerika, een lange, magere kameraad, valt

209