Poste-restante Rood

plaats van de vijf miljoen uit de tijd van de Russische revolutie. De wereldrevolutie kent geen nederlagen meer, maar overwinningen, die zich nu ook aankondigen in de koloniale landen. En in Oost-Europa komt de strijd voor socialistische democratie op de agenda van de geschiedenis te staan.

Er is opnieuw strijd in de internationale leiding. Aan Michel wordt onderschatting van de kracht van het stalinisme verweten. Ik schrijf hem vanuit Amsterdam volledig achter hem te staan. Hij is de werkelijke leider van de Vierde Internationale en niet Ernest, die zich voortdurend laat beïnvloeden door druk van buitenaf en die geen wereldomvattende visie heeft.

Op het Derde Wereldcongres herhalen de discussies zich, en voor het eerst twijfel ik aan mezelf. Is het standpunt van Michel een geniaal schema waarin wij gevangen zitten, zoals een krankzinnige de wereld beziet vanuit zijn eigen fantasieën? Ik schaam me voor een dergelijke inval, want wil ik mij dan met de burgerlijke maatschappij verzoenen die gebaseerd is op onderdrukking en als het zo uitkomt onschuldige mensen zoals vader, moeder en Maurits vermoordt? En met nog meer fanatisme schaar ik mij achter Michel. Ook Pierre, ook Ernest staan nu aan zijn kant, en Ernest heeft zelfs de stellingen over opkomst en neergang van het stalinisme ontworpen.

Michel is overal: op het congres, in commissievergaderingen, bij persoonlijke ontmoetingen van gedelegeerden. Soms zie ik hem even, en voordat hij haastig weer verdwijnt vraagt hij of ik me over de Engelse afgevaardigde Gerry Healy wil ontfermen. Hij spreekt geen woord buitenlands, zoek hem na de zitting eens op. Volgens Michel

208