Poste-restante Rood

grote kalot, die boven de menigte uitsteekt. Hij knikt me even toe, komt met forse stappen op mij af, en nu ben ik blij, zo verrekte blij. Hij moest eens weten. Hij zou denken dat ik gek ben.

'Bonjour Sal', klinkt het buiten adem.

Ik wijs op het aanplakbiljet waar La Sainte Familie op staat, en vraag schertsend: 'La Sainte Familie, is dat de Heilige Familie van Marx en Engels?'

Michel buigt zich naar het biljet toe, kijkt mij vervolgens ernstig aan, en antwoordt enigszins verbaasd: 'Nee Sal, het is iets anders, het is een soort opera.'

Meeschommelend met het ritme van de metro leest Michel een resolutie door. Nooit laat hij een minuut verloren gaan. Als hij zijn ogen maar niet bederft op die manier. Dat zei vader altijd tegen mij als ik in het halfduister las: 'Je bent bezig je ogen te verpesten.' Hij had vaak van zulke opmerkingen. Als ik mijn portemonnee weer eens niet kon vinden, verzuchtte hij: 'Hoe wil jij ooit een goeie organisator worden als je je eigen togus vergeet?' Een goeie organisator, het zou wat, alsof ik die ambitie had. Zo dwalen mijn gedachten af, zoals vroeger op school als de les mij verveelde, zoals op de internationale zitting die ik nu bijwoon, en waar ik mij verloren voel in de stortvloed van woorden. Steeds probeer ik te begrijpen waar de inleiding over gaat, wat de discussianten willen, vul de leemtes in het begrepene op met wat het wel zal betekenen. Tot mijn gedachten opnieuw de werkelijkheid ontvluchten, zo voorzichtig en stilletjes dat ik het pas later ontdek en me in mijn wang knijp om mezelf tot de orde te roepen, 1'ordre du jour, ook al een punt van discussie soms. Wat is dat een geouwehoer!

197