Poste-restante Rood

wachten zou hij er tijd door verliezen, en trouwens, wat zou hij dan wel van me denken? Er was een discussie over het nationale vraagstuk. Michel heeft er de nadruk op gelegd dat de trotskisten tijdens de oorlog hadden moeten deelnemen aan de nationale verzetsbewegingen, met een eigen socialistisch program, en in Frankrijk en België schijnt dat ook gebeurd te zijn. In Nederland zijn we, in tegenstelling tot Henk Sneevliet en zijn groep, te sektarisch geweest. Voor ons, het Comité van Revolutionaire Marxisten (crm), dat in 1942 na het fusilleren van de Sneevlietgroep was gevormd, bestond voornamelijk ons eigen illegale werk, voor de niet-politieken haalden we een beetje onze schouders op. Gelukkig hebben we wel in samenwerking met andere groepen onderduikers aan bonkaarten en persoonsbewijzen geholpen. Terwijl ik godbetert mijn eigen vader en moeder en broer niet heb kunnen redden, kwam er om de haverklap iemand bij ons om onderdak vragen. Uit de trein gesprongen op weg naar Westerbork. Gevlucht uit Finland. Bang om gearresteerd te worden, zoals de oude revolutionaire vos Barend Lute-raan. Niet terug naar het werk in Duitsland. Ik heb erom gevloekt, want wie heeft mijn familie geholpen? Maar je kan toch niet weigeren, als er bij je aan de deur wordt geklopt?

Michel moet nu toch komen. Wat zou hij in me zien, dat hij met me heeft afgesproken? Aan de andere kant is ook een uitgang. Michel en Hella zouden wèl kinderen moeten nemen. Die zouden misschien heel knap zijn, met zulke knappe ouders. Zonde als dat verloren gaat. Mensen drommen naar buiten. Als ik Michel maar goed heb begrepen. Hij zei het tweemaal, eerst in het Frans, en nog eens in het Engels: six o'clock. Odéon. Ineens zie ik zijn

196