Poste-restante Rood

zo, en met onze eigen centen en sappelen hebben wij het groot gemaakt. Hoor je het, Roodhuysen, wij! Toen jij ook nog achter de drukpers stond. Maar nu beslissen jullie over ons. Daar deugen we alleen nog voor, behalve vandaag: nu horen we er plotseling weer bij...'

De voorzitter klopte heftig met zijn hamer. De arbeider raakte van zijn stuk, hakkelde nog enkele woorden, ging toen zitten en huilde als een kind.

Er heerste nu volslagen stilte, alsof iedereen zich persoonlijk schuldig voelde aan hetgeen zo juist was gebeurd. Achter de groene tafel werden de hoofden naar elkaar toe gebogen, meisjes brachten koffie rond in het oplevend geroezemoes van de kantine.

Directeur Roodhuysen stond opnieuw op.

'Er is zoëven bericht gekomen van het vakbondsbe-stuur, dat de krantedirecties de besprekingen willen hervatten, op voorwaarde dat iedereen weer aan het werk gaat. Zij doen het voorstel de lonen met twaalf cent per uur te verhogen. Het bomilo, voor degenen die het niet mochten weten: het deel van het loon dat boven het gemiddelde van de grafische industrie ligt. Elk bedrijf kan daar nog mee matsen, en wij zijn de beroerdsten niet, dat weten jullie ook wel. De eisen van de vakbeweging zijn daarmee voor driekwart ingewilligd, en het is zinloos om de staking voort te zetten. Straks moet de nachtploeg gewoon weer aan het werk gaan. Wie het daar niet mee eens is moet het maar zeggen.'

Iemand wilde opstaan, duwde de leuning van een stoel heen en weer, ging weer zitten. Er werd gekucht alsof de zaal collectief aan astma leed. Ik zocht naar Schelfhout. Hij stond druk te praten met een groepje zetters. Stak zijn hand plotseling op. Liep naar het podium. Terwijl hij

175