Poste-restante Rood

sprak richtte hij zich voornamelijk tot directeur Roodhuy-sen.

'Het is niet waar, directeur', zei hij, 'dat we de krant in de rug hebben willen aanvallen. We hadden juist het oogmerk om de vakbondsleiding bij de loononderhandelingen een steuntje in de rug te geven...'

Als door een zweepslag getroffen sprong Roodhuysen op.

'Die vakbondsbestuurders zijn jullie geweldig dankbaar voor zo'n hulp. Vraag het ze maar', zei hij smalend. 'Ze kunnen niet meer met goed fatsoen tegenover de krantedirecties plaats nemen, die ze beschuldigen van wat jij zo mooi vindt: een vorm van samenwerking tussen bestuur en leden waar zij niet om hebben gevraagd.'

In de kantine siste gefluit.

'Wie is er zo flink?' riep hij, maar directeur Riemersma gaf hem te kennen dat hij zich moest beheersen, en even raakte hij van zijn apropos. Hij bukte zich en pakte driftig een gekleurd tijdschrift uit zijn aktentas. 'Kijk!' schreeuwde hij, 'nu is de concurrentie ons voor. Wij hadden gehoopt de eersten te zijn met een gekleurd weekblad. Door jullie staking is het Handelsblad eerder dan wij.'

Schelfhout zocht naar een antwoord, zei niets, liep terug naar zijn plaats.

'Dan wordt er vanavond weer gewerkt', verklaarde directeur Roodhuysen nadrukkelijk.

Gewerkt? Daar kon hij niet over beslissen. En zelfs het gehele personeel niet. De krantenstaking was immers algemeen, en over wat er verder moest gebeuren zou alleen nog door het gezamenlijk personeel van alle kranten worden besloten. Daarvoor kwamen vanavond de stakingsleidingen bijeen. Zó was het op de stakingsvergadering in Krasnapolsky afgesproken. 176