Poste-restante Rood

tief personeel, met zijn eigen cao, maar die werd altijd aangepast aan de met de technische cao bereikte resultaten. Ik keek om mij heen, en ontdekte slechts een enkele kantoorbediende. De kantoorbedienden zouden vast niet meestaken, en het was ook van weinig belang, want op het vervaardigen van de krant hadden zij geen enkele invloed. Wat moest ik doen als stenograaf? Onze afdeling viel onder de administratieve cao. Bovendien had ik Klaas Over-flakkee beloofd dat hij geen moeilijkheden met me zou krijgen. Daar moest ik me aan houden. Het was wel moeilijk. Blijven werken als de arbeiders de straat op gingen, aan die mogelijkheid had ik nooit gedacht, en daar voelde ik ook weinig voor. Stel je voor dat de stalinisten zouden schrijven: 'De schoonzoon van Sneevliet is een onderkruiper.' Trouwens, wat zou mijn schoonmoeder ervan zeggen als ik bij een staking aan de kant bleef staan? Mijn ontslag aanbieden? Dat kon ik altijd nog doen. En daarna? Als je zelf ontslag nam kreeg je niet eens werklozensteun. Ik moest maar afwachten wat er verder ging gebeuren. Erop de steno over praten. Om die reden had de afdeling mij naar boven gestuurd. Ik moest mijn hoofd erbij houden, er werd alweer gesproken.

'Voer die verbeteringen hier dan vast in', bepleitte zetter Schelfhout.

'Dat kan jammer genoeg niet', antwoordde de directeur. 'We zijn aangesloten bij het Verbond van Persdirecteuren, dat met de vakbonden onderhandelt. Wij zeggen er wel onze mening, maar vormen er niet de meerderheid. Als goede democraten moeten wij ons onderwerpen aan de daar aangenomen beslissingen.'

'Wij toch zeker niet', werd er geroepen, en: 'Ga er dan uit!'

168