Poste-restante Rood

opengetrokken vasthoudend, was ik heelhuids naar beneden gesleurd.

Op de tweede verdieping waren we er. Het lampje van een zaklantaarn gaf de plaats aan.

Een kat begon klaaglijk te miauwen en krabde aan de binnenkant van de deur totdat Duivenoord die had geopend, en nu liep het beest kopjes gevend voor zijn voeten.

Terwijl mijn vroegere maat de groene, pluchen overgordijnen dichtschoof, ging ik aarzelend aan de vierkante tafel zitten in het midden van de kamer. Op het tafelzeil stond nog een bord, waaromheen broodkruimels lagen verspreid, juist in de schijn van een matglazen hanglamp. Naast mij, breed uitgespreid op de grond, lag een nummer van Wiering's Weekblad.

'Kijk niet naar de rotzooi', verontschuldigde de man zich. 'Ik ga een bakkie koffie zetten.'

Het was er koud, maar het kon ook de nachtdienst zijn, dan rilde je soms van de slaap. Ik schrok. De poes sprong op mijn schoot, en nu klauwden zijn nagels in mijn broekspijpen.

Johan Duivenoord kwam binnen met twee dampende koppen koffie. Het smaakte, ofschoon ik die nacht misschien al zes koppen had gedronken.

Hij schoof zijn stoel, eiken met bruin kunstleer, naar mij toe, kwam tegenover me zitten.

'Je was wel handig met de schep, Sam', en toen, aarzelend, 'je heet toch Sam, hè?'

Ik knikte.

'Als ik jou in het begin niet had geholpen, hadden ze je gauw de ploeg uit gelazerd.'

Dat was waar. Alles moest ik nog leren. Hoe je een kop

160