Poste-restante Rood

'Die kerel', schreeuwde Siem Terpstra toen wij buiten liepen, 'ik rijg hem nog eens aan mijn mes.' Even moest ik glimlachen, de man kon geen vlieg kwaad doen. 'Lach jij maar', vervolgde hij schamper, 'al die rotzooi slikken. Dat doen ze op de redactie ook. Iedereen denkt dat hij een geweldige stenograaf is, en je hoeft het niet tegen te spreken, ze geloven je eenvoudig niet. Ik weet het toch... Ik werk hier al meer dan tien jaar. Het is Bollé-voor en Bollé-na. Stelletje slappelingen.'

Nu was Siem pas goed op dreef. Straks zou hij verkondigen dat ze geen hersens in hun hoofd hadden, dat ze ons, stenografen, alleen maar minachtten. Marja, de moderedactrice, had de deur voor zijn neus dicht laten vallen, nadat hij hem voor haar had open gehouden. Bonewit had hem op straat niet gegroet. Als zo iets gebeurde, was zijn hele dag versjteerd. Hij had een onbestemde haat tegen de redacteuren, die hij als zijn chefs beschouwde omdat ze boven hem stonden. 'Ze geven ons de schuld van hun fouten', hield hij steevast vol. 'Bewijs het maar eens dat zij iets verkeerd hebben doorgegeven, en dat jij het niet foutief hebt opgenomen', zei hij en keek mij uitdagend aan.

'Je bewaart toch al je stenobloks?'

Siem zweeg.

In zijn bureauladen stapelden de bloks zich op, jaar-in jaar-uit, opdat hij op elk ogenblik zou kunnen bewijzen dat de fout niet bij hem had gelegen als er van de hoofdredactie klachten kwamen.

'Ik heb je al zo vaak gezegd: wij zijn wrakhout, aangespoeld wrakhout. En zo beschouwen ze ons. Moet je ze zelf eens zien. Duymaer heeft een schilderij van een vissersboot boven zijn bureau gehangen om bij Herder in het gevlij te komen. Waarom? Omdat die 's zomers altijd met

¹47