Poste-restante Rood

'Ik', zei Bollé, 'vanmorgen, toen er niemand anders beschikbaar was.'

'Dat bericht over een circus?'

'Ja', antwoordde hij onzeker.

'Dan heb je "biefstuk" getikt in plaats van "piste".'

De redacteur holde weer weg.

Wij trapten elkaar aan.

'Ik moet jullie vakantieopgaaf hebben', zei Bollé bits.

'Nu al?'

'Ja, nu al.'

We maakten onze berekeningen. Recht op zoveel dagen, en drie extra dagen voor de nachtdienst, minus de opgenomen snipperdagen, plus overwerkuren.

'Jij hebt een dag te veel genoteerd', zei hij plotseling tegen Hilda.

'Dat is niet waar. Kijk maar.'

'En vorige week maandag, toen je weg moest?'

Hilda trilde zo hevig dat zij haar vulpen liet vallen. Er was toen opgebeld. Haar zoon was onder een auto gekomen. Zij was, haar mantel half aan, zonder iets te zeggen of te vragen, weggerend naar huis. Het was goed afgelopen, en de volgende ochtend was zij er weer. Daar een vakantiedag voor aftrekken? Door Bollé? Die zelf zes weken opnam? Zij rukte de telefoon van de haak, draaide driftig drie nummers: 'Met Overflakkee? Ik moet je dringend spreken. Waarover?' Hilda begon te huilen.

Bollé verdween haastig van de afdeling.

'Als je het prettig vindt ga ik met je mee naar Overflakkee', verzekerde ik Hilda, maar zij antwoordde zachtjes, inbleek: 'Gaan jullie maar wandelen met zijn tweetjes. Er is nu toch niets te doen.'

146