Poste-restante Rood

Niet op die manier tenminste. Geheime rapporten moest hij tikken, voor de hoofdredactie of de directie. En zulke dingen meer. Alleen als iedereen aan het opnemen was en er een dringend bericht op de afdeling werd doorgebeld, hing hij ook. Maar hij verdween meestal van de steno zodra er werk aan de winkel was.

Weer ging de telefoon. Richard uit Londen. Op een vage manier kenden we elkaar, hadden elkaar in de oorlog eens op een illegaal adres ontmoet. Hij was altijd vertrouwelijk tegen me, soms meer dan hij kon verantwoorden, of hij kankerde dat het bericht wel niet in de krant zou komen, of drastisch zou worden ingekort. Nu sprak hij over een offsetpers die was gekocht, en waarvan volgens hem het formaat niet deugde. 'Straks raken we een aantal periodieken kwijt omdat die er niet op kunnen worden gedrukt', vloekte hij. 'En dan te weten dat de handelsdrukkerij toch al als een dodelijk gewicht op de krant drukt. Iedereen beweert dat er verlies op de krant wordt geleden, maar het is niet zo, dat kan niet bij driehonderdduizend abonnees. De strop komt, nou ja, dat vertelde ik je al. Mij benieuwen hoe lang dat goed gaat.'

Bollé wriemelde met zijn pink in een neusgat, veegde de pots aan een krant. De verveling was begonnen. De leegloop werd het in het nieuwste Nederlands genoemd, en daar waren al wat grapjes op gemaakt. Straks zou er een redacteur komen die Bollé voor een of ander klusje nodig had, daar hoopten we tenminste hartstochtelijk op: bemiddeling bij een telefoonaansluiting, of god-weet-wat, want overal had hij zijn connecties. Dan rende hij weg, en wij haalden verlicht adem. Maar nu kwam een editieredacteur vragen wie Haarlem had opgenomen. Ik niet. Hilda schudde van nee, Siem gaf niet eens antwoord.

145