Poste-restante Rood

Die onzin. Ze had met gelijkschakeling niets ongunstigs bedoeld. Ik moest niet altijd op elk woordje letten. Blij was ik wel, dat bij de krant binnenkort gelijke betaling voor mannen en vrouwen zou worden ingevoerd. Klaas Overflakkee had het al aangekondigd.

De bel van de telex rinkelde. Ik schrok even. Alsof er koud water in mijn nek werd gegooid. Die eerste reactie raakte ik nooit kwijt. Ik tikte: ??? 'Goeie morgen', werd er langzaam teruggetypt. 'Hetzelfde', antwoordde ik kortweg. 'Nog niet uitgeslapen, Annie', verscheen er voor mij op papier. 'Ja hoor', verzekerde ik mijn onzichtbare ondervrager. Weer ging de bel. Hilda kwam haastig aanlopen, las terloops de gewisselde groeten met Rotterdam, keek mij kritisch aan. Alle machines waren nu in bedrijf. Ratelend, letter voor letter, in onafgebroken vaart verscheen het nieuws op de telexrollen.

Op de afdeling was Siem Terpstra net binnengekomen, een half uur te vroeg, ondanks zijn late dienst. Hij trok zorgvuldig elk kledingstuk uit: overjas, colbertje, wollen das en trui, alles kreeg een aparte behandeling. Hij stroopte zijn hemdsmouwen op tot boven zijn ellebogen, keek toen naar het openstaande bovenraampje. 'Het tocht', zei hij, pakte een haakstok en klapte het enige ruitje dat een beetje frisse lucht tot de afdeling toeliet dicht. Straks zou ik het weer opendoen, als hij in een telefooncel zat om een bericht op te nemen, en om beurten zouden wij triomferen, de hele godganse dag. Hij zocht een kladblok, scheurde er vellen papier uit om zijn bureau te ontdoen van elke vlek die de nachtploeg erop had achtergelaten. Hij was er vies van. Als hij zich zo druk maakte om zulke onbenulligheden, zag hij, ongetrouwde jongen, er ouder uit dan zijn negenentwintig jaar. Hij was klein van stuk, met een groot

43