Poste-restante Rood

RONDLEIDING

De stenochef had iets weg van een kikvors, met zijn breed gezicht, een grote hoornen bril, zijn koele manier van doen. Maar hij ontving me heel vriendelijk, vroeg hoeveel kinderen ik had, verzekerde me dat ik op een goede afdeling terecht was gekomen, het zenuwstelsel van de krant.

'Bij ons komen alle berichten binnen. Niet alleen uit het land, nee, uit de hele wereld. Overal hebben we correspondenten die hun artikelen doorbellen: in Mijdrecht, maar ook in Londen. Die neem je in steno op en werk je daarna uit voor de redactie. Op je schrijfmachine, of op de telex als ze meteen worden doorgezonden aan de redacties buiten Amsterdam waar de krant eigen edities heeft: Rotterdam, Arnhem, Groningen.'

Bollé, zo heette de chef, ging me voor naar een kamer waar wel tien telexapparaten stonden. Sommige machines ratelden berichten op papier, alsof zij door een geheimzinnige hand werden voortbewogen.

'Kom eens kijken!' gelastte Bollé. 'Zie je? Op deze machines komen de persbureaus binnen. AssPress, up, anp. Die betikte vellen worden er straks afgescheurd, onderverdeeld in binnenland, buitenland, economie enzovoort en aan de verschillende redacties doorgegeven.'

Hij liep plotseling naar een houten kastje, dat op een ouderwets bureautje leek. Er zaten rijen klepjes op, waarvan er een omviel, en onmiddellijk tingelde een belletje. 'Zie je wat erboven staat?'

'Gr', las ik.

'Dat is Groningen. Ze willen een verbinding.'

Hij nam een snoer uit de tros naast het kastje — de

130