Poste-restante Rood

'Daar heb je een goed wijf aan.'

Ik bromde iets in mijn keel.

'Veel te goed voor jou', voegde hij er spottend aan toe, maar haastig verklaarde hij: 'Dat is natuurlijk gekheid. Daar kun je toch wel tegen? Jij kon er ook mee terecht, om anderen in de maling te nemen. Die mensen zijn zelf soms erg onverdraagzaam.'

Terwijl hij het zei kreeg hij een kleur.

Ik haalde mijn schouders op.

'Hoe hebben we elkaar eigenlijk leren kennen? Was het in de ajc, of in de vakbondsjeugd? Weet je dat ik uit de ajc ben geroyeerd? We waren met een groepje tegen het crisiscomité, en hadden er een liedje op gemaakt. Dat mocht niet. Wat waren we toen revolutionair. Denk jij er nog zo over?'

Zijn vraag overrompelde me. Ik had helemaal niet over politiek willen spreken. Bep had me nog op het hart gedrukt geen domme streek uit te halen: 'Je zoekt werk, en je neemt je handen mee. Je verstaat je vak, en de rest komt er dan niet op aan. Je hebt je nog altijd door je vakmanschap kunnen handhaven.'

'Wie zwijgt stemt toe', concludeerde Klaas Overflak-kee. 'Maar eigenlijk is het geen wonder. Hoe is het met Beps moeder gegaan nadat Henk werd gefusilleerd?'

'Ze heeft drieëneenhalf jaar in Ravensbrück gezeten. De rechtbank had beloofd, dat de vrouwen vrij zouden komen na de terechtstelling van hun mannen, maar na een gesprek met mijn schoonmoeder had de sd gezegd: "Als we u vrijlaten zitten we morgen weer met een illegale groep." Ze was toen erg flink. We hebben thuis nog gedichtjes die ze in de gevangenis met potlood heeft geschreven op kleine stukjes papier.'

127