Stormvogels

andere om het achterhoofd van het kindje, en nu wist zij een schoudertje uit Liesjes lichaam te bevrijden met haar tastende vingers alsof zij aan het boetseren was.

Weer moest Lies persen, en werd er nog een schoudertje geboren, kwamen de handjes ter wereld, twee vuistjes onder het kinnetje tegen elkaar gebald.

Het scheen alsof er niets meer zou gebeuren, het lichaam moest uitrusten van al die inspanning, en de baby niet bereid was, zich helemaal naar buiten te begeven. Vermoeid lag Lies met het hoofd op de kussen gedrukt, zweet stroomde van haar voorhoofd. Even keek ik naar moeder, die voorzichtig Liesjes benen uiteen bleef duwen, heel zachtjes om haar geen pijn te doen, met haar vingers de knieën strelend als wilde zij Lies geruststellen, maar die gilde ineens: 'Ik scheur uit elkaar,' en een golf bloed stroomde uit haar schede, drupte langs haar dijen omlaag.

Als uit eigen kracht gleed het kindje nu uit haar, gelijk een schip dat van de helling glijdt en zich niet meer laat stuiten.

'Wat een zalig gevoel...' verzuchtte Lies, en sloot haar ogen.

Triomfantelijk tilde de kraamverzorgster de geborene aan de beentjes ondersteboven omhoog, zei lachend: 'Wie biedt voor dit meisje...'

Ineens was de spanning geweken, en ik voelde me nu niet meer verlegen tussen die drie vrouwen, een indringer voor de kraamverzorgster, een onhandige schooljongen voor moeder. Liesje kneep me even in mijn arm om me gerust te stellen en zei zachtjes: 'Ik ben zo blij.'

Toen ik me over haar wilde bukken om haar een zoen te geven, zag ik de navelstreng van het buikje van de kleine slingerend over een meter lengte tussen haar benen verdwijnen, en richtte me weer gauw op.

*77