Stormvogels

'Heeft moeder het je verteld? Ik dacht werkelijk dat het ging gebeuren. Van het wachten word ik stapelgek. Later zijn moeder en ik naar de Marathonweg gelopen, er was daar een kinderstoel te koop. Over de Apollolaan zijn we teruggewandeld, de stoel tussen ons in. Het gekste is, toen het begon op te zetten ben ik me gaan wassen in een teil, klaar voor de start. Loos alarm.'

We zaten aan tafel, 's morgens om 8 uur, en er werd gebeld.

'Komt Elsje,' schalde een jongensstem van beneden. Zij propte een boterham in haar mond en rende de deur uit. 'Zou je oma niet gedag zeggen?' riep ik haar na, maar ze hoorde me al niet meer. Wessel kroop bij oma op schoot, keek haar even aan, en klom op haar nek. 'Je bent veel te zwaar,' mopperde ik. Zij vond het echter goed, en hij trok zich van mij niets aan nu oma er was. 'Als jij zo naar je werk moet, zal ik hem wel naar school maken.'

Lies was, tegen haar gewoonte in, te bed gebleven. 'Laat je nou ook eens verwennen,' had moeder gezegd, blij dat ze die kans kreeg. Maar plotseling werd er uit de slaapkamer geroepen: 'Oh lieveling, ik hou het niet meer uit.'

'Jij naar school,' zei moeder haastig tegen Wessel, terwijl ik naar Liesje toeging.

Zij was opgestaan, maar toen ik bij haar kwam kromp zij ineen, pakte me bij een been, kneep erin, gilde het uit. 'Bel jij de dokter,' riep ik naar moeder, en omarde Liesje voorzichtig, leidde haar naar bed.

Even later was onze huisarts er al, samen met de kraamverzorgster die hem moest assisteren bij de bevalling, en die hem naar de ogen keek. 'Pak jij mijn koffertje uit,' gelastte hij, en zij antwoordde steeds: 'Ja, dok-

!73