Stormvogels

geworden omdat je geen praatjesmaker was. Begrijp je? Geen praatjesmaker. Herhaal dat woord, net zo lang totdat je weet wat je aan het worden bent. Een ander mens. Je zelf niet meer. Alleen door die vrouw van je werk, al ontken je het duizend keer. Door haar ben je bijna verdronken. Hoe is het in godsnaam mogelijk. Ik moet er niet aan denken. En wéér loop je met haar weg, ik heb jullie gezien in de Utrechtsestraat, twee tortelduifjes. Eerst kon ik het niet geloven. Ik was hartstikke blind, tot ik het met mijn eigen ogen zag. Natuurlijk denk je nu dat ik jaloers ben, dat is immers je steevaste verdediging? Dat ik enig kind ben. Dat ik daarom niet kan delen. Ik wil je helemaal niet met een ander delen, als je dat maar begrijpt. En het zal ook niet gebeuren. Dan blijf ik liever alleen met de kinderen. Ik heb al naar haar gekeken of ze erg knap is, en of dat het misschien was. Ze is jonger dan ik. Ze zal wel mooie borsten hebben, maar ze heeft er ook nooit kinderen mee hoeven voeden zoals ik, kinderen die ook van jou zijn. Goed verzorgde handen, omdat ze niet de aardappelen van een gezin hoeft te schillen elke dag opnieuw. Ik ben wel bitter, zeg je, of daar geen reden voor is na alles wat we samen hebben doorgeleden, doorgevochten, en gewonnen.

En daar wil je niet aan, dat wij het gewonnen hebben, het lijkt wel alsof je het leven niet meer aandurft, terwijl je gedurende de oorlog zo flink was, de strijd niet opgaf, voor ons saampjes, voor onze kleine meid, voor onze jongen die we op stapel zetten nog éér de oorlog was afgelopen, omdat we niet langer konden wachten, zo graag wilden we hem erbij.

Maar ik wil je geen dingen vertellen die je al lang weet. Ik wil me niet aan je opdringen. Ik wil ook geen beroep doen op wat is geweest. Je bent een vrij mens, en ik zal je niet in de weg staan. Alleen vraag ik me af: wat

163