Stormvogels

er last mee? Wat kan het me schelen? Niets kan me meer schelen. Moet ik om de kinderen denken? Jij bent er toch, met jou redden ze het wel. Hebben ze hun vader nodig? Waarom zeg je dat? Jij wilt ook dat ik ga janken, net als die psychologe. Zingen moest ik van haar. Ik koop een mondorgeltje, dan merkt niemand het. Dan gaat iedereen dansen, zoals vroeger op dansles, als de man met de viool voorop liep. Hoe ik dat weet? Van mijn baas van voor de oorlog. Heb ik je dat nooit verteld? Luister dan naar me. Luister dan toch een keer naar me. Luister dan.

Lies schudde me door elkaar. 'Je lag te gillen,' zei ze verschrikt, 'en je bent helemaal nat van het zweet. Vergeet toch een keer al die ellende. Was het die ns B-buurman? We gaan toch verhuizen, dat beloof ik je. Wil je niet weglopen? Dat is geen weglopen, gewoon een kwestie van zindelijkheid. We wisten immers niet dat hij weer hier zou komen wonen? We moesten toch ruimte hebben, voor als de familie zou terugkomen? Wie kon nou vermoeden...'

Als hij ooit iets tegen me zou zeggen, mij zou uitschelden, dan kon ik me zelf niet meer houden, dat wist ik zeker, en toch mochten er geen ongelukken van komen. Het leek plotseling of ons portaal de toegang tot een spookhuis was geworden, een holle ruimte, waarvan de ene deur automatisch werd dichtgesmeten zodra de andere werd geopend.

'De buurvrouw van de overkant heeft mij aangesproken,' zei Lies. Zij snapt niet dat Wessel met ns B-kinderen speelt.'

'Hoe komt ze daarbij ?'

'Het buurjongetje had Wessel op zijn schouders genomen en liep met hem op de stoep.'

161