Stormvogels

voren geschoven zeg je, zelfs in de politieke partijen? Goed, maar de mensen vergeten heus niet wat er is gebeurd. Die vreselijke ervaring is met bloed geschreven.'

'Ik hoop dat je gelijk krijgt...'

'Doe toch niet zo afschuwelijk somber. Je loopt de hele dag rond met het gezicht van een oorwurm.'

'Bemoei je met je eigen zaken,' schreeuwde ik terug.

'Ik wil niet dat je zo tegen me bekt,' antwoordde Lies zachtjes, en begon te huilen. 'Dacht je dat ik geen verdriet heb om wat er is gebeurd... Ik heb toch altijd naast je gestaan? En nu net zo goed. We hebben twee kinderen op de wereld geschopt, wij samen, begrijp je dat. Jij wou ze net zo graag als ik. Laten we er dan ook het beste van maken.'

'Jongen, ga toch op straat spelen,' zei ik geërgerd tegen Wessel, die op mijn nek was geklommen terwijl ik een brief zat te tikken. 'Het is mooi weer, blijf niet binnen.'

'Ik mag van mama niet op straat.'

'Wat is dat nu voor onzin?'

'Jij moest op me passen.'

'Waar is ze dan?'

'Naar de Albert Cuyp.'

'En kon jij niet met haar mee?'

'Dat wou ik niet.'

'Waarom niet?'

Wessel zei niets meer, maar staarde boos naar de grond toen ik hem van mijn schouder tilde.

'Kun je geen antwoord geven?'

'Rotman,' zei hij plotseling, en wou niet bij me vandaan.

Driftig schudde ik hem door elkaar. Ondanks zijn hevig verzet sloot ik hem in zijn kamertje op. Hij schreeuwde, bonsde tegen de deur.

156